2000

ongepubliceerde lezing van Martijn Lucas Smit, uitgesproken tijdens opening tentoonstelling "Huiskamertragiek" in Amersfoort (...)

De getekende families stralen gezelligheid uit, maar voeren een continue ondertoon van claustrofobie. De vrouwenportretten zijn uitbundig van kleur en patronen, maar zijn ook vergeven van eenzaamheid. (...) Ik ben juist verwonderd over dat wringende samengaan van gezelligheid en angst, van kneuterigheid en depressie. (...) Ik denk niet dat dit werk gaat over stellingname. Over keizen of over het publiek ergens van zien te overtuigen. Ik denk eerder dat het gaat over zien, en dat doorgeven, aan iemand anders laten zien. Het werk doet mij steeds denken aan snapshots of vakantiekiekjes. Het is de fotografische uitsnede, maar ook de verstilling van een beeld, geïsoleerd van de rest, uit de situatie getrokken en in een lijstje gesopt. Dit wijst niet op pretentieloosheid of luchtigheid, maar eerder op een journalistieke of documentaire houding van de kunstenaar. Zij kijkt en ziet een wereld die dubbelzinnig is. En schildert deze. Er is flink wat subtiliteit voor nodig om dit te bereiken. Het is moeilijk om meerdere verhalen tegelijk te vertellen in een beeld. In dat beeld is geen plaats voor grote gebaren en conceptuele statements. Het is moeilijk te bereiken dat bij de toeschouwer sympathie en afkeer ten opzichte van deze vrouwen elkaar in evenwicht houden. Dat evenwicht, dat balanceren op een smalle lijn, dat maakt dit werk voor mij interessant. (...) De afstand schept ruimte om te kijken. Je neemt afstand om beter te kunnen zien wat er aan de hand is. Om te kijken niet zozeer naar de decors en de patronen of de kleuren. Maar te kijken naar de gezelligheid en de angst, de hoop en de desillusie, de vrolijkheid en de onmacht.

 

tentoonstellingen
publicaties