2004

Niets ontgaat Pietsjanke Fokkema; solotentoonstelling in Haarlemse galerie De Schone Kunsten
Sandrine van Noort, Haarlems Dagblad, vrijdag 2 januari 2004

'A room of one's own' heet de solotentoonstelling van Pietsjanke Fokkema in De Schone Kunsten. In de galerieruimte creëerde ze een kamer voor zichzelf. Op de vloer is met verf de plattegrond van haar woning in IJmuiden geschilderd, een immense ruimte die ze sinds acht jaar met haar zoon Jesse bewoont. (–)
Met het registreren van haar eigen interieur begon ze zo'n tien jaar geleden in een gastatelier in Maastricht. (–) Ze tekende plattegronden waarin wasrekken, matrassen, speelgoed, eigenlijk alles wat los en vast zat werd opgenomen. Het is de eerste keer dat ze deze tekeningen exposeert. (–)
Haar tekeningen zijn herkenbaar. Of het nu gaat om plattegronden of tekeningen waarin zijzelf in renaissance jurken de hoofdrol speelt, altijd houdt ze zich – stijlvast – aan een eindeloze detaillering. Ieder patroontje van het behang, iedere draad van het wollen kleed dat op de grond ligt is nauwkeurig getekend. Speelgoed, een stopcontact, niets ontgaat het oog van Pietsjanke Fokkema. Op de tentoonstelling is oud en recent werk te zien. Het geeft een duidelijk beeld van de persoonlijke ontwikkeling van Pietsjanke Fokkema als vrouw, moeder en kunstenaar. (–)
Het is de strijd die Pietsjanke Fokkema hier verbeeldt om naast het moederschap ruimte voor zichzelf als kunstenaar op te eisen: "Mijn tekeningen gaan over de wrijving tussen verschillende werelden waar ik als kunstenaar mee te maken heb." (–)
Het lijkt of Pietsjanke Fokkema zich met haar recente tekeningen op deze tentoonstelling heeft los gemaakt van het strenge oordeel dat zij van de buitenwereld vermoed. En dat ze haar rol als moeder met die van kunstenaar heeft weten te verenigen. (–)
Die boosheid ligt achter haar en de strijd tussen het moederschap en de kunsten lijkt voorbij, zoals is te zien in haar meest recente werk. Zo verschijnt in een tekening een engel voor het keukenraam. Zoon Jesse zit binnen in de keuken op de po. Er is verder niemand meer in de ruimte. De engel houdt haar armen gespreid, alsof ze het huis en de zoon wil omarmen. (–)